وی یو زادگاه من

ندا آمد حسین، دریای خونین است در راهت

بگفتا من از این دنیا خیال معبری درام 

ندا آمد که دشت کربلا دشت خطرناکی است

بگفتا قاسم و عباس و عون جعفری دارم 

ندا آمد به قربانگاه قربانی شود لازم 

بگفتا به قربانی علی اکبری دارم

ندا آمد غل و زنجیر از بهر که می باشد

بگفتا در اسارت عابد غم پروری دارم 

ندا آمد که راه شام پر از خار می باشد

بگفتا بر آن ره چون سکینه دختری دارم 

ندا آمد تنی پامال سم اسب می گردد

بگفتا بر سم اسب یارب من تنی دارم 

ندا آمد زنانی چند می گردند اسیر

بگفتا در اسیری همچو زینب خواهری دارم 

ندا آمد که چوب خیزران در شام می باشد

بگفتا بر آن هم من لبان اطهری دارم !