وی یو زادگاه من

بسم الله الرحمن رحیم

موضوع مطلب قبلی که در وبلاگ قرار دادم در باره مراسم شب قدر بود.

 به منظور برگزاری هرچه با شکوه تر مراسم شب قدر بیست و یکم  جلسه ای با حضور روحانی روستا، ریش سفیدان و افراد باتجربه در عرصه ی مذهبی و فرهنگی و جوانان روستا برگزار شد. تعدادی دعوت نامه با کمک آقایان حسینعلی و امیرعلی اسماعیل زاده چاپ شد و از عزیزان برای شرکت در این جلسه دعوت به عمل آمد.

خوشبختانه استقبال خوبی از جلسه شد که این نشان میدهد اجرای برنامه های مذهبی تا حد بسیار زیادی مورد توجه مردم روستا بوده و در قبال برگزاری این گونه مراسم احساس مسئولیت میکنند..

در ابتدای جلسه بنده حقیر به عنوان عضو کوچکی از تبلیغات مسجد امام حسن مجتبی ع هدف از برگزاری جلسه را برای سروران مطرح نمودم و اکثریت حاضرین در جلسه با اصل موضوع که باید برنامه های مذهبی در روستا نظم بیشتر داشته باشد موافق بودند و با رضایت خود اجازه ادامه جلسه را دادند..

در ابتدا و به رسم ادب از حاج صدرالدین مهدویان خواهش کردیم که نظرات خود را در باره برگزاری مراسم بیان کنند.

ایشان خطاب به حاضرین  گفتند: شما میگویید ما دعاهایی را که در اول جلسه خواندیم اعلام نکردیم چه دعایی است؟ و در پاسخ گفتند: سالهاست که من و دوستانم که بعضی از آنها اکنون در قیدحیات نیستند مراسم شب قدر را با قرائت دعای افتتاح شروع میکنیم و این اتفاق تازه ای نبوده. ایشان افزودند زمانی که ما برنامه را شروع کردیم فقط حاج رضا اعراب در مسجد حضور داشتند! و شخص دیگری در مسجد نبود که ما نگفته باشیم چه دعایی میخوانیم و بعد هم دعای ماه رمضان خوانده شد و یک دعایی که بعد از دعای افتتاح در مفاتیح هست؟ و در بین دعا بود که مسجد شلوغ شد.

در تایید فرمایشات آقای مهدویان، حاج آقا پورمهدی سخنانی را به شرح زیر بیان داشتند:

ایشان گفتند این از توانایی های مدیریتی آقای مهدویان است که میداند چطور باید یک برنامه را شروع و هدایت کرد و حاج آقا پورمهدی گفتند من میدیدم که آقای مهدویان افراد حاضر در مسجد را برای انجام مراسم دعوت به همکاری می کنند و با تقسیم وظیفه سعی در هدایت برنامه ها دارند و این کار نیاز به جسارت و تجربه دارد.

در ادامه حاج عباسعلی قنبریان درد و دلهایی داشتند که مطرح نمودند:

ایشان گفتند ما سالهاست از جوانان دعوت میکنیم که برای خواندن دعا و قرآن و برگزاری مراسم مذهبی پیش قدم باشند ولی متاسفانه کسی از برنامه های ما استقبال نکرده است. وی افزود، من بارها و به تعداد زیادی از جوانان گفته ام حاضرم در خانه خودم به صورت شخصی قرآن خواندن را به ایشان یاد بدهم ولی این خود جوانان هستند که استقبال نمیکنند. ایشان گفتند من بارها اعلام کرده ام الان هم اعلام میکنم هر کس بخواهد کلاس آموزش قرآن برگزار کند بنده به او کمک میکنم و اگر هم بخواهند کلید بیت الحسین را میدهم برنامه شان را آنجا برگزار کنند. سپس افزودند اگر ما با این سن و سال دعاهای بین نماز و یا فعالیت های دیگر را انجام میدهیم به این دلیل است که شما جوانان از زیر بار این مسئولیتها شانه خالی میکنید و گرنه ما از خدا می خواهیم که این برنامه ها توسط جوانان برگزار شود.

من خودم به این صحبت های حاج آقا قنبریان اعتقاد دارم چون ایشان بارها این حرف ها را به خود من زده و همیشه من را تشویق میکنند که در مراسم مذهبی حضور فعالتر داشته باشم و من خودم قرآن خواندن را در کلاس ایشان یاد گرفتم کلاسی که با هم قطارانشان داشتند و شبها در مسجد امام حسن مجتبی ع و گاهی در خانه اعضای کلاس قرآن می خواندند و من هم بخاطر این که خانه مان به مسجد نزدیک بود در این کلاسها شرکت کردم و با تشویق ایشان و سایر دوستانشان بود که توانستم قرآن خواند را یاد بگیرم.

نوبت به حاج آقا پورمهدی رسید. دلشان پر بود. گفتند من روز اولی که به این روستا و مسجد امام حسن مجتبی ع آمدم گفتم این مسجد نیاز به کانون دارد و تعدادی از جوانان را جمع کرده و ازایشان خواستم پیگیر کار کانون باشند ولی تا امروز هنوز کانون کار خود را به شکل رسمی آغاز نکرده؟

بنده خدا حق داشت. از روز اول پیگیر کار کانون بودند ولی بچه ها هم تقصیری ندارند مدارک را آماده کرده و به تبلیغات شاهین شهر برده اند. مراحل اداری طولانی شده شاید هم پیگیری ها کافی نبوده.

وی ادامه داد خوشبختانه در این روستا مردم متدین و باغیرتی زندگی می کنند و حضورشان در مراسم مذهبی پر رنگ است، مخصوصا حضور جوانان و نو جوانان و هرجا برنامه ریزی درست انجام شده یک کار بی نظیر صورت گرفته و جشن نیمه شعبان را مثال زدندکه به خاطر برنامه ریزی درست با شکوه برگزار شد.

 نوبت به شنیدن صحبت های حاج رضا اعراب رسید و ایشان هم نظرات خود را درباره برگزاری مراسم شبهای قدر بیان نمودند. همان طور که شما هم میدانید ایشان سالهاست در امور مذهبی زیادآباد زحمت می کشند و بانی بسیاری از امور مذهبی و خیریه بوده اند که هنوزهم زیادآباد دارد از برکت کار ایشان استفاده میکند.

نوبت آقای فرهای یعقوبیان رسید: ایشان واقعا انسان پخته ای هستند و خوب صحبت می کنند.

آقای یعقوبیان گفت: ما در امور مذهبی باید روحانیت را محور قرار بدهیم و از رهنمودهای روحانیون در این مسائل غافل نشویم چون هرجا در مسائل فرهنگی و مذهبی از روحانیت جداشدیم ضربه های سختی خوردیم.

نکته دیگری که ایشان گفت و به قول معروف باید با آب طلا نوشت این بود: کسی که واسه رضای خدا بیاد مسجد اگر هم میکروفن بهش ندادند بخونه نباید ناراحت بشه. اگر کسی مسئول برنامه هست و تشخیص نداد شما بخونی نباید بخونی! و اگر ناراحت بشی ازاین که بهت نوبت ندادن دعا بخونی و یا قرآن بخونی و یا نوحه بخونی، معلومه بخاطر رضای خدا نیومدی مسجد.

سر انجام بعد از حدودا سه ساعت بحث و گفت و گو قرار شد امسال کمی سنت شکنی بکنیم مثلا تعداد افرادی که دعای جوشن کبیر را میخوانند کمتر باشد و افرادی باشند که در این کار مهارت دارند و آقای ابوالفضل اعراب به عنوان مجری برنامه شب بیست و یکم معرفی شد و قرار شد برنامه ها از ساعت ده و ربع با قرائت قرآن و سپس خواندن دعای افتتاح شروع شود و در مدتی که دعای افتتاح خوانده میشود بلندگوی بالا روشن باشد. بعد از خواندن دعا که حدودا 20 دقیقه طول می کشد مراسم عزاداری به مناسبت شهادت حضرت علی ع برگزار شود. بعد بیست دقیقه سخنرانی حاج آقا پور مهدی و راس ساعت 12 مراسم دعای جوشن کبیر شروع شده و بعد از آن مراسم قرآن به سر! بعد از مراسم قرآن به سر هم برنامه های دیگری مثل خواندن زیارت عاشورا و ... برگزار می شود و به پیشنهاد آقای یعقوبیان قرار شد  مسجد تا اذان صبح باز باشد تا افرادی (بخصوص جوانان) که دوست دارند تا وقت نماز مراسم احیا ادامه داشته باشد در مسجد بمانند  و به دعا و نیایش مشغول باشند.

پایان